"Ze begrijpen niet dat ze moeten stoppen met doden"

Het Nieuwsblad / AP

Woensdag 27 oktober 1993

Hutu's op de vlucht voor het geweld steken de
 grens van Burundi met Rwanda over (Foto AP).

IBUYE - „Hier is alles rustig nu, maar wat verder is er nog heibel. Deze mensen zijn zo onderontwikkeld, meneer. Ze begrijpen niet dat ze moeten stoppen met doden", zegt een gendarme ons in Ngozi, een stadje midden één van de gebieden waar de voorbije dagen flink gemoord en geplunderd werd. Een tiental kilometer meer naar het noorden, naar de grens met Rwanda, stoot je op de bewijzen dat de hel die hier met de putch in Bujumbura is losgebarsten, niet vlug haar poorten weer zal sluiten.

Onze verslaggever raakte dinsdagmiddag, samen met een camera-ploeg van de BRTN-RTBf, als eerste de grens over vanuit Butare in Rwanda.

Op het eerste gezicht ligt Ibuye, een dorpje op de heuvel, een half uur ver van Ngozi, er godsverlaten bij, op wat mekkerende geiten na. De mensen zijn hier hals over kop moeten vluchten, zo veel is zeker. Plots beweegt er een schim achter een oude, doorrookte hut van palmbladeren. Een stokoud vrouwtje, zo blijkt, dat zich met een stok moet voortbewegen en dat zelfs voor ons niet meer vluchten kan. Als ze weer wat vertrouwen krijgt, begint ze met gebaren het drama te onthullen dat zich hier de voorbije dagen afspeelde. Ze toont aan dat er geschoten werd. Dat er veel, heel veel mensen de keel werden overgesneden en in de bananenplantage gegooid of onder de grond gestopt. Dan roept zij in haar donkere stulp. Er komen twee kinderen van een jaar of drie, vier uitgekropen. Een jongen en een meisje die erg angstig kijken. Het oudje stelt hen gerust. Hutu's, zegt zij. En ze naakt duidelijk dat ook hun ouders zijn omgekomen. In Ngozi stoten wij )p een Duitse koöperant, maar de man wil ons nauwelijks aankijken. .,Er zijn dingen gebeurd hier, maar ik weiger ook maar iets te zeggen", sist hij. Hij vlucht letterlijk van ons weg.  Lees blz. A10 (AXB)

@AGNews 2002